Allereerst wil ik iedereen, de vele voor mij bekende, maar ook voor mij onbekende Delftenaren, raadsleden, commissieleden, leden van het college en de griffie bedanken voor het meeleven gedurende de afgelopen maanden. Ik heb dat bijzonder op prijs gesteld. Met pijn in mijn arm, maar nog meer in mijn hart zie ik mijzelf gedwongen voorlopig afscheid te nemen. Afscheid nemen van iets waar ik nog maar net aan begonnen was. Er is nog zoveel te doen – en ik weet, mijn fractie verricht uitstekend werk en zal dat blijven doen – maar graag was ik erbij betrokken. Wie weet in de toekomst.

Bij het voorbereiden van deze toespraak was de verleiding groot om uitgebreid op het debacle van vorige raadsvergadering in te gaan. Maar ik begrijp ook dit moment daar niet zo geschikt voor is. Ik ben blij dat het presidium haar best heeft gedaan een oplossing te vinden voor de beschamende vertoning van 20 december jl. Tegen al die raadsleden die werkelijk dachten dat zij in hun recht stonden om democratisch gekozen volksvertegenwoordigers uit te sluiten, zou ik willen zeggen: lees de grondwet er nog eens op na. U weet wel, daar waar u ooit trouw aan beloofd heeft. U zult er het woord ‘evenredige vertegenwoordiging’ tegenkomen. In dit land heeft iedere partij, met één, drie of elf zetels recht van spreken, altijd.

Er moet mij nog kort iets van het hart. De raad in Delft staat niet bekend om haar uitstekende staat van dienst als het gaat om dualisme. Ik heb dat veelvuldig als fractievoorzitter van een oppositiepartij ondervonden en soms per abuis mogen ontdekken. Veel wordt uit het zicht beklonken. Raadsleden gaan te vaak vierkant voor hun wethouders liggen als het gaat om een debat of als wethouders uit de wind gehouden moeten worden. Toezeggingen mogen zomaar teruggedraaid worden, en met instemming van een meerderheid in de raad komen wethouders weg met het verstrekken van te weinig informatie. Discussies worden regelmatig in de kiem gesmoord. En dat is jammer, vertrouw gewoon op de kracht van je eigen wethouders. Ze kunnen een debat heus wel aan. En als ze dat niet kunnen dan had u misschien een andere wethouder naar voren moeten schuiven, maar dat terzijde.

Tot slot, er was één moment de afgelopen periode toen het verbazingwekkend stil bleef aan de zijde van de coalitie. Het bleef stil toen in mei vorig jaar geïnspireerd door de onderbuik een debat begonnen werd over de beveiliging van Delftse bestuurders. Iedereen hield zijn mond en liet de suggestie in de lucht hangen dat bestuurders zich onnodig beveiliging laten aanleunen. Toen had iedereen voor de wethouders moeten gaan liggen. Maar toen bleef het ijzingwekkend stil.

Ongeacht van welke partij je bent, of je nu wethouder bent, of raadslid, ook als je Sipkema heet. Je moet, ongeacht je mening, ongehinderd je werk kunnen doen. Soms is daar helaas beveiliging van politie voor nodig en soms gewoon gezond verstand bij de rest van de raad.